فرخنده نوروز... انگار مدت هاست سنبل نماد بهار در فرهنگ نوروزی شده، زیباتر اینکه امروزه سنبل های رنگارنگ در همه جای دنیا بوی خوش بهار زیبا رو به ارمغان می آورند.
Dutch Hyacinth, Keukenhof garden.
چند نکته از خودم ! 1. آدم گاهی از گفتن حقیقت پشیمون می شه! چون حقیقت برای بعضی دردناکه! پس به روش های مختلف مجبورت می کنند حقیقت رو پاک کنی تا از دیدنش اذیت نشن! پس کلا بهتره آدم بی خیال حقیقت بشه!
درس اخلاقی: بگذار خفتگان در خواب غفلت بمانند چون بیداریشان جز دردسر تو نیست!
2. بعضی دروغ ها اینقدر شاخ داره که نمی شه باور کرد، اما بعضی تو رو مجبور می کنند که دانسته هاتو هم انکار کنی. یعنی با اینکه می دونی دروغ می گن اما تظاهر کنی که فکر می کنی راست می گن!
درس اخلاقی: بگذار ساده لوحان تو را ساده لوح تر از خود تصور کنند تا کمتر آزارت دهند!
3. روش های تکراری برای آزار عموما جواب نمی ده چون دست طرف برات رو شده و رفتار برات عادی شده و می دونی طرف تا این حد هم می تونه بی رحم باشه. اما گاهی عکس العمل های تکراری باعث می شه که طرف مقابل به روش های جدید رو نیاره و کمتر اذیتت کنه. هیچ کاری نکردن هم در بیشتر مواقع عکس العمل بی ضرره!
درس اخلاقی: بگذار غافلان فکر کنند که تو را به همان روش های قدیمی می توان آزرد.
4. آدما بیشتر چیزای مهم از قبیل قرارها، کار ها ، اسم ها ، شماره ها ، آدرس ها و تاریخ ها رو توی دفتر یادداشتشون می نویسن. پس خصوصی ترین و مهم ترین بخش های زندگی یه آدم عموما یه رد پا تو دفتر یاداشتش داره! کسی که چیزی برای مخفی کردن نداره از جا موندن دفتر یادداشتش نمی ترسه!
درس اخلاقی: بگذار کسانی که رو راست نیستند همیشه نگران رو شدن دستشان باشند!
5. هر کسی تو زندگی یک یا معدود کسانی رو داره که باهاشون هم حریمه! یعنی چیزیو ازشون قایم نمی کنه و بهشون اعتماد داره. کلا هر کسی نیاز به کسانی داره که بتونه باهاش بی پرده همه حرف های دلش رو بزنه. آدم ها دوست دارند با کسانی زندگی کنند که شامل این دسته هستند. پس اگه با کسی زندگی می کنی که باهات همراز نیست احتمالا دوست نداره باهات زندگی کنه!
درس اخلاقی1: کسانی رو که به اجبار تو را تحمل می کنند رها کن تا به کسانی که دوست دارند بپیوندند.
درس اخلاقی2: با کسی زندگی کن که می توانی او را در تمام زندگی ات شریک نمایی.
6. گاهی آدما باعث آزار دیگران هستند و اینو می دانند. گاهی هم از طرف مقابل آزار می بینند. گاهی هم هردو. گاهی هم دو طرف فکر می کنند دارن همدیگر رو آزار می دن پس دچار عذاب وجدان می شن حتی اگه واقعا اینطوری نباشه. کلا بهتره اگه روزی احساس کردی باعث ناراحتی همسایت هستی، یا رفتارت رو عوض کنی یا منزلت رو! البته اول مطمئن شو که واقعا از دستت شاکیه!
درس اخلاقی: یا از جهنم فرار کن یا روش آب بریز.
7. آدم بهتره بیش از شنیده هاش به دیده هاش اعتماد کنه! اینو همه می دونن. اما ما گاهی رفتار دیگران رو می بینیم اما دلمون رو به حرفاشون خوش می کنیم. چون اینطوری راحت تر می تونیم خودمون رو گول بزنیم یا سرمون رو بکنیم زیر برف. چون باور بعضی چیزا زندگی رو غیر ممکن می کنه و تو راهی غیر از تغییر زندگیت نداری. چون تغییرات بزرگ شجاعت های بزرگ تر می طلبه و ما از تغییر می ترسیم. اما باید فکر کرد آینده می تونه ترسناک تر باشه اگه شرایط با همین سرعت بد بشه!
درس اخلاقی1: نگذار لالایی دیگران خواب غفلت برایت به همراه آورد.
درس اخلاقی2: تا وقتی انرژی داری پنیرت را جابجا کن که فردا دیراست!
شبنوشت کو محرم رازی که کنم سفره دل باز
این راز همان به که ز منزل نرود دور...
بیکران زیبای آفرینش! شقایق هر روزتان نوروز، نوروزتان مبارک و فرخنده و میمون. داستان ماهی ها
تلالو نور ماه روی سطح صیقلی مرمر ها کارشو آسون می کرد. دستش رو پر کرده بود از سنگ های ریز و درشت. کارش که تموم شد برگشت و آروم در رو باز کرد. کمی جلوتر نزدیک پنجره، سطح صاف شیشه اش در نور کم آتش می درخشید. با اندکی فاصله روبروش ایستاد و بهش خیره شد. آکواریوم جلوی چشم هاش مثل گوهری می درخشید، پر بود از ماهی های طلایی و صورتی و رنگارنگ. آروم دستشو به همراه سنگ سفید کوچکی بالا برد، چشم هایش برق زد. حاصل اولین برخورد، ترک کوچکی بر دیواره ضخیم شیشه ای بود، و تلنگری به آبگردهای دل نازک. ماهی ها با نگرانی به این سو و آن سو شنا می کردند، انگار تازه از خواب بیدار شده باشن. سنگ دوم ترک دیگری ایجاد کرد، کمی بالاتر، و این بار در نور کم سوی آتش همه دیدند که داره چه اتفاقی می افته!
ماهی ها فریاد زدند: داری چیکار می کنی؟ این شیشه اونقدر ها هم ضخیم نیست!
اما اون اهمیتی نداد و به جاش پرتاب دیگری نثارشون کرد. اینبار گوشه ای از شیشه ترک عمیقی خورد و آب بیرون زد.
ماهی ها با التماس نگاهش کردن و ناله سر دادن که این کار رو نکن، ما رو می کشی! مگه چه بدی به تو کردیم؟
او نگاه پر از نفرت و انتقامی بهشون انداخت و گفت: تا کی من باید ساکت و خاموش گوش به فرمان شما باشم؟ هر روز با آرامش و در نهایت احتیاط بهتون غذا بدم، آبتون رو عوض کنم، مراقب گرمی و سردی و هوا و نورتون باشم، و نگذارم که آب توی دلتون تکون بخوره! اما شما ها... اصلا برای من اهمیتی قائل نیستید. هر بار کنارتون می شینم، باید به داستان هاتون گوش بدم، با شادی هاتون بخندم و با ناراحتی هاتون اشک بریزم، اما نوبت من که می شه، شما ها خوابتون می بره! همیشه این منم که باید برای خودم از شما بگذرم و خواسته هامو فداتون کنم، 1 روز نمی شه تنهاتون گذاشت، در اوج ناراحتی هم باید با شما مهربون باشم، اما در عوض شماها... نه دیگه نمی خوامتون! زیبایی هاتون هم دیگه برام تکراری شده، و تماشاتون یک عادت! دیگه نمی خوام زندگیمو فدای پرورش ماهی کنم! کاری بی حاصل و خسته کننده!
اشک در چشم ماهی ها حلقه زد، با حسرت نگاهش کردن و گفتن: چرا تا به حال اینو نگفته بودی؟
سنگ ها یکی یکی به سمت آکواریوم مواج پرتاب می شد. چیزی به فرو ریختن شیشه اش نمونده بود، اما ماهی ها تکون نمی خوردند، فقط نگاهش می کردن، دلای کوچیکشون تند تند می تپیدو اشکاشون بین موج ها گم می شد، و لباشون فقط یه چیز می گفت: دلمون برات تنگ می شه... سنگ آخر که بزرگ و سنگین بود، با بی رحمی آخرین پیوندهای تکه شیشه رو هم در هم درید، و قلب آکواریوم فرو ریخت
رفت بیرون، احساس سبکی می کرد، حس می کرد انتقامشو گرفته! اما ته دلشم برای ماهی های بیچاره می سوخت. با خودش گفت: باید ادب بشن تا بفهمن من این چند وقت چقدر اذیت شده بودم... تا پاسی از شب رو قدم زد. خشم و نفرتش که فروکش کرد، به یاد گذشته افتاد، لحظه های خوبی که در کنار آکواریوم می گذروند، لبخند شیرین ماهی ها و لذتی که از هم صحبتی باهاشون می برد. هر بار بهشون غذا می داد، ماهی ها دمشونو تکون می دادن و دور دست هاش حلقه می زدن... کمی که گذشت ته دلش به ماهی ها حق داد...آخه خودش خواسته بود تا اونارو کنارش داشته باشه، وگرنه ماهی ها که توی اقیانوس راحت داشتن زندگی می کردن، به کسی هم نیاز نداشتن که مراقبشون باشه...یهو دلش برای ماهی ها گرفت، می خواست ادبشون کنه، اما مگه دل کوچیک اونا طاقت این همه سخت گیری رو داشت؟؟
به سرعت راه برگشت رو پیش گرفت. با خودش گفت: از دلشون در می آرم، یه آکواریوم بزرگتر براشون می خرم، بهشون می گم که واقعا منظورم اون حرفا نبوده و می خوام نگهشون دارم، دیگه نمی گذارم یک لحظه ازم برنجن... به سرعت برگشت و یه ظرف بزرگ آب برداشت و به اتاق رفت. شعاع های ظریف نور صبحگاهی هوا رو گرگ و میش کرده بوده بود. به کف اتاق که نگاه کرد، دلش گرفت؛ ماهی ها هیچ کدوم تکون نمی خوردن. یکی یکی برشون داشت ، نوازششون کرد، بوسیدشون و گذاشتشون توی ظرف آب، اما هیچ کدوم حرکت نمی کردن... یعنی خیلی دیر شده بود؟ اشک توی چشماش حلقه زد، چطور تونسته بود... با التماس ازشون خواست که بیدار بشن، اما خواهش هاش بی نتیجه بود. اشک هاش توی ظرف آب می چکید،اما... به یاد نگاه های ملتمسانه اونا افتاد، یاد اشک هاشون و این که می پرسیدن چرا بهشون از درد هاش نگفته بود و تا مرز خشم و نفرت پیش رفته بود؟ شاید اگر زودتر برمی گشت، شاید اگر دلش زودتر به رحم می اومد، شاید اگر به جای این کار باهاشون حرف می زد، شاید اگر یادش نمی رفت که آکواریوم از شیشست و دل ماهی ها از اونم نازک تر...شاید، شاید، شاید
میز آکواریوم همیشه اونجا موند. رویش یک مجسمه بزرگ ماهی شکل گذاشت، به یاد دوستای عزیزش. مجسمه بی روح بود، اما برای شنیدن حرفاش تا همیشه وقت داشت، و فقط با لبخند نگاهش می کرد...
روز مهندس مبارک! کریسمس مبارک!! دوباره سلام! 
و مهندس شدیم! 
چه عجب! 
ولی...
چه فایده!!! 
